Palettte

 
مزار ِ اَبـَوی‌هایشان اصلن !
 

 
 
بی‌پَرده بگویم
 
 
 من  دیگر به کسی
 
 باج  نخواهم داد...
  
 
دیگر حتا
 
 مهر  نخواهم داد
 
 توجه  نخواهم داد  
 
 وقت  نخواهم داد
    
     

   
 من  دیگر اصلن
 
 حساب کردنِ  هیچ کس را
 
نخواهم خواست... 

 
صد سالِ  سیاه  آن‌هم
 
   

   
اصلن دیگر نخواهم خواست
 
پُشتِ سرم حرفی از  بامَرامی  باشد !
 

   


یا  کوه  بودن و
 
این  مزخرفاتِ  پوچِ تکراری
 
 
که سال‌هاست
 
به  هیچ  دَردم نخورده‌اند
 
 
و سال‌هاست
 
 تنها  افزوده‌اند
 
 
بر  حرصِ  تمام آن

 
 
 انرژی ‌ گذاشتن‌ها و
 
 پَس نگرفتن‌های لعنتی...
 
 
پس نگرفتنِ تمام آن

 
 
 محبت‌ها  و
 
 توجه‌ها  و 
 

 
 کوه بازی  درآوردن‌های  احمقانه  !
 
 
 

 

 
 
 وقت  و این  خزعبلات  که دیگر شوخی‌ست...
 
 
 
 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱٢:۳٩ ‎ق.ظ روز ٩ امرداد ۱۳٩٢

comment خط خطی ()
 
 
آه... ما !... این دیوانگانِ دوست داشتنی ِ لازم !!!
 

می‌دانید...
  
ما  زن  هستیم
  
    

می‌نشینیم به شمُردنِ
  
تک تکِ   واو  ها و  نون  های رَد و بَدل شده
  
در مُکالماتمان !
  

  
و تمام  اتفاقاتِ  بَعدش را
 
به آن مادر مُرده‌‌ها ربط می‌دهیم !
   
 

 
و  حرص  ‌ها می‌خوریم...
  

و  افسردگی  ‌ها می‌گیریم...

 

به محضِ درست نیُفتادنِ آن  اتفاقات  !
 
 

 

و  ذوق ‌ ها می‌کنیم
 

و  مسـت  ها می‌شویم
 

به محضِ درست افتادنِ  الکی‌شان  حتا !
 
 

آه... بلی
 
ما  زن  هستیم...
  
 
دایم خودمان را  سرزنش  و  تشویق  می‌کنیم
 

 

با تصوُر مرتبط بودنِ تک تکِ  اتفاقات ...
 
به  چگونگی ِ  رفتارمان

 


در  پس زمینه‌  ها...
 
 

هیچ هم در نظر نمی‌گیریم
 
 احتمالاتِ  آن  وَسط  مَسط‌ها را...
 
 

هیچ هم به خودمان  استراحت  نمی‌دهیم
 

لحظه‌ای حتا... هیچ !
  
  

که شاید اصلن این رَوندِ درستِ

خودِ آن  اتفاقات  بوده باشد !

 

 

و هر چه  می‌شود  یا  نمی‌شود 
 

لزومن ارتباط  مستقیم  ندارد...
 

 

با رفتار   مزخرف  یا  غیرمزخرفِ  ما !

 

شاید هم اصلن

 
طرفِ  مقابلمان  جور دیگری‌ست !
 

 

مثلن اگر به جای آن  واو  و  نون 
 

 کاف  و  گاف  هم تحویلش داده بودیم
  

 

شاید باز هم  همان‌طور  رفتار می‌کرد که الان کرده !
   
 
  


آه  بس  است دیگر !!
  

بیایید زین ‌پس

   
این‌گونه  خودمان  را  سرزنش  نکنیم...
  
 
یا  تشویق  اَلکی حتا !
 
 

 

بیایید باور کنیم
 
همه را با یک  قالب  نساخته‌اند !
  
 

و  همین  موضوع
  

دقیقن  همین  موضوع 
 
 

اوجِ زیبایی‌ِ  خلقت  است !
   
 

 

و  آدم  ها...
 

و کلن  همه‌چیز ...
 

شاید همیشه تحتِ کنترلِ  مـا  نباشند !
 
 
  
پس بهتر است

 

دَمی  بنشینیم ...

 

 نفَسی  تازه کنیم
 

 استراحتی  بدهیم

  

به این  قلب  ها و  مغز  های 

 

  پر توقع   و   لوس   !!!
 
  

 

که تا تَقّی به توقّی می‌خورَد
  
این‌گونه  سرزنش  باران‌مان نکنند...
  
   


 
هر چه باشد
  
ما   زن   هستیم !
    

 

 غــــــــــــــــرور  داریم !!   
  

 

 
و صدالبته که...
   
  
 
همه‌ی بدبختی‌مان  همین  است !
   
   
   


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٦:۳٥ ‎ب.ظ روز ٢٦ دی ۱۳٩۱

comment خط خطی ()
 
 
و پلادَتی که موج می‌زند...
 

 

 شومینه‌  امروز

 

بوی  نَفت  می‌دهد !
 
 


و من...

خودَم  را


 
در  کلبه‌ای  تصور می‌کنم
 
 
که  باران.

 
چوب‌های مُرده‌اش را
 
به  جوانه  انداخته !
 

 

با لیوانی  چای  داغ...


 
البته نه آنقدر  داغ  که بسوزَم !
 
 داغِ  به حَدِ کفایَت...
 
 


با  قـــــــند.
 
با   د  و  د .
 

 
با  سَرک  کشیدن‌های گاه‌و‌بی‌گاهِ از  پنجره.

 

به هوای لَمسِ  باران.
   
 
ولی در اصل...

  
برای  یَواشکی  دید زَدنِ  تو  !
 
 
که آن  طرفَش  نشسته‌ای...

 
 
در تصوراتِ  مــن  اَقلن !!
 

   

و  چــــای  می نوشی...

  
و  شــــــعر  می گویی...
 


 
برای  مــــــن  انگار !
 

 
شاید هم...
 
برای یک  خَـرِ  دیگر !!
 
 
 
آه چه حرفِ  احمقانه‌ای  !!!
 


 
این‌ها تصوُراتِ  مــــــــــن .اند...
 

 
و  تـو  در آن‌ها

  

 
 موَظـــَــــــــــــــــفی.

 

 
 فقط  برای  مـــــــــــــن   شــــعـر  بگویی...!
 

 
حتا اگر بَلد نباشی !!!
 
 
 
آ  خ   خ   خ   خ ...
 


که چه  کیـــفی  هم می‌دهد !!
 
 
 
الهی قُربانِ این  تصوراتِ  جذاب بروَم اصلن !

   
 
که این‌گونه برای آدم  دلبَری  می کنند...
 
 
و این‌گونه
 
دستِ آدم را باز می‌گذارند
 
برای این  کـرم   ریزی‌ها !
 
 
و برای...
 
یک سری  کــــرم  ریزی‌های
 
 
 شیطانی‌تَر  حتا !!
 
 
که همین پیشِ پایشان
 
به  مغزمان  هُجوم آورده
 
 
و  هیــچ ...
 
 
 هیــــــــچ ...
 
 
 هیــــــــــــچ ...

  

 

  هیـــــــــــــــچ....

 

 صَــــــلاح  نوشتَن‌شان نیست !!!

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٢:۳٢ ‎ق.ظ روز ۱٧ آذر ۱۳٩۱

comment خط خطی ()
 
 
اندر احوالاتِ مُردن‌ و زنده‌ شدن‌هایِ « خود » هایِ گوناگون‌مان
 

 

چه فاتِحانه  لبخند  می زَنم
 
 
به مجلسِ  خَتمی  که

 

 
در  دِلم  بَرپاست...

 

 دُختری  خَندان 
 
گرم نگاهَم می کند
 
 
خوشحال از این  نَبودنِ  بیش !
 
 

با آن روبانِ پاپیون شُده ی مِشکی

 
بر  قابِ  خاک سپاریِ
 

 

 لَبهای  همیشه  قِرمزَش !
 

 
 
- - - - - - - - - -
 
 
سه روز پیش

  

درست سه روز پیش...
 
 
در یک  پَنج صُبح  پاییزی 

  

 دختری.

 
با  بیست و پنج  سال قِدمَت

 


مرا  تَرک  کرد !
 

 

 
و مُژده داد

 
آمدنِ  دختری  را 

  
 
با  زَبانی ...

عاری از خشم
 

 
 
 نگاهی ...

 
عاری از غَم

  
 
و   قلبی 
 

آه...  قلبی ...

 

 
سُرخ تَر از

 
همه ی  لب  های عالَم !

   

 
 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۳:۱٥ ‎ق.ظ روز ٢٤ آبان ۱۳٩۱

comment خط خطی ()
 
 
و خودی... که خوب می داند چه کرده !
 

 

  گوشواره  ام

ناغافل می اُفتد...


و  من  تازه

بعد از لمسِ

جای  خالی  اش می فهمم !

که رفته...

 

که

 ترکم  کرده...

 

 

 گوشواره  ام

 

تنها  گوشواره  ی همیشگیِ  محبوبم 

میانِ این همه گوشواره ی  رنگا رنگ  !

 


و  من ...

هراسانِ گَشتنَش

 

تنها به  دلیلِ  رفتنش فکر می کنم

 

و شرم‌سار ِ فهمیدنش


 فحش  می دهم

و  لعنت  می فرستم

 

به  خودِ  خائنم !

 


که  آن  روز

پشت ویترین  هوس برانگیز  آن مغازه

 

خریدارانه چشم دوختم

به آن گوشواره لعنتیِ   دیگر  !


آن گوشواره ی لعنتیِ

در ظاهر  بهتر ...

 

و سیر  لمس  می کنم

حسِ مزخرفِ آن  بی اعتمادی  را

 

که ارزانیِ  گوشواره  ی محبوبم کرده‌ام


با آن  نگاه  نفرت انگیز  زشت ...


و سخت

 شرمنده  می شوم

و  لعنت  می فرستم...

و  می گردم ...

 

و  شرمنده  می شوم

و  لعنت  می فرستم

و  می گردم ...

 


و به یکباره

 می یابمَش  !!!

 


در کمال  ناباوری ...

 

 گوشواره  ی محبوبم را...

 

که گویی دلَش

 غمَم  را تاب نیاورده و 

 

برایم   پیدا  شده !

 

گویی دلَش

کمی  آرام  گرفته

 

از  شرمندگی  ام

از  پشیمانی‌  ام


و  اعتراف  غم انگیزی که

شاید به کاری نیاید...

اما می تواند

 مرهمی  باشد

بر  دردِ  این روزهایش...


بر عذابِ

 بی اعتمادی  اش...

 

و بر  کبودیِ 

جای مُشت های

این  حسِ  ژرفِ مزخرف...!!

 

 


پس هر گاه

 گوشواره  ای گم کردید

 

اول...

 

 چشم هایتان  را بازخواست کنید !

 

و به یاد آورید

 نگاه  هایی را

 

که حرامِ

گوشواره های  دیگر  شده اند...

 

 

 شاید

  آن  هم

 

 دلَش  برایتان سوخت !

 

شاید  آن  هم

 

 پیدا  شد !

 

 

 شاید ... 

  

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱۱:٤٧ ‎ب.ظ روز ٢٧ شهریور ۱۳٩۱

comment خط خطی ()
 
 
و لبخند هایی که بی وقفه می گیرند...
 

 

 لبخند  های پخش و پلایم را

 گول  می زنم...

 

به بهانه ی  آفتاب  گرفتن

 پـــهــنشان  می کنم

 

و به  بُرنزه  شدن

بشارتشان می دهم !

 

تا در حینِ  پــــهـــــن  بودن

 خــشک  هم بشوند

 

باشد که

 لواشکی  چیزی شوند !

 

 

برای  روزهایی  که

 

دیگر  فصلشان  گذشته...

 

   


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٦:٠٦ ‎ب.ظ روز ٢٥ بهمن ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
این خنده های وِلو !!!
 

 

عاشقِ  خنده. هایم شده ام !

 

که  این  روزها

این طور یواشکی

از  دهنم  در می روند

 

و  کودکانه.

 فضا  را پُر می کنند

 

و  طنازانه.

 

 خودشان  را

 به رُخِ  هم  می کشند...

 

و مَرا

آه  مَرا....

 

سخت به  خنده  می اندازند !

 

از دستِ شیطنت های

 خنده  های مستانهء شان...

 

        


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱٢:٥٢ ‎ق.ظ روز ٢٤ بهمن ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
دل نگرانِ لثه هایی مجهول الحال !
 

 

 نگاهَت.

 دندان   درد  می آورد !

 

و  من.

غوطه می خورم

 

در  کفِ  قدرتِ این  خدای  دیوانه...

 

که توانسته

 قیافه ی  یک  نفر  را

 

به  دندانِ  یک  نفر  دیگر ربط دهد !

 

 

به این  شیکی  آنهم...

 

  


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱:٢٥ ‎ق.ظ روز ۱٦ بهمن ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
در حسرتِ نستعلیــــــــق !
 

 

 گاهی  اوقات

هر کاری می‌کنی

چیز  جذابی  به ذهنَت نمی‌رسد

 

که حالَش را ببری و

کمی قربان صدقه ی  خودت  بروی

که چه  چرندِ  توپی گفته ای...

و چقدر  باحال  بوده ای مثلن !

 

درست مثلِ   امشب .

 

که هر چه به این  ذهن  خراب شده می آید

حرف‌های  احمقانه  ایست

که هیچ  ایهامی  ندارند

و فقط  هستند....

 

  برعکس    آن روزها

که تا می آیی بخوابی...

 

کلمات با  غمزه  هایشان دیوانه ات می‌کنند

و با  دلبری  در مغزت  سالسا  می رقصند !

 

تا بر  قلم  جاریشان کنی

و به  تصویرشان  کشی

 

حَتا با همان  خطِ   خرچنگ قورباغه ی نصفِ شب هایت

که حالِ هر  واژه  ای را به هم می زند...

 

اگر کمی  سوسول  باشد !

 

       


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٢:٠٤ ‎ق.ظ روز ٩ بهمن ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
در آستانه ی فصلی مَلَس...
 

 

از طرفی

 امروز  درست

 

دو  مِداد  و

چهار  روان نویس  و

هفت  دفترِ   نو  دارم...

 

که خودَش

بهترین  حسِ  دنیاست !

 

 

و از طرفی هم 

امروز. درست

 

 دو  ایست

که  چهار  شده 

و  هفتِ  همیشگی را

 

دیگر  ندارم 

 

 

و  این  است

شروعی  عجیب.

برای...

 

پایانِ فصلی   سرد   !

 

 گرم  ؟

 

 

 مُعتدل  شاید...

 

    


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱٢:۳۸ ‎ق.ظ روز ٥ بهمن ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
لطفن به خودتان نگیرید... (به خود گرفتن = پنچری!)
 

 

تا بوده همین بوده

 نامهربان  که می شوند

آدم  شعرَش  می گیرد !

 

قضیه ی همان  لیلیِ  بی شعور و

ظرفِ کذاییِ آن  مجنونِ  احمق است !

 

که بی خود به  خودش  و  ما.

 

وعده ی از قصد بودنِ  اتفاقات  را داده

و یک  عُـــــــمر  سرِ کارمان گذاشته

 

که  هرکس  کاری را نکرد

برایش  شعری  سرِ هم کنیم و 

بگوییم از  قصد  نکرده !!

 

یا وقتی  قهوه ای  شدیم

 

بگوییم طرف  خودَش 

طوری  برنامه ریزی  کرده 

که به  ما  رسید

رنگِ قرمزَش  تـــَــه  بکشد

 

و قهوه ای شوند

همه ی  رنگ  هایِ عالَم !!!

 

  


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱:۱٠ ‎ق.ظ روز ٢٦ دی ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
و به فنا رفتنِ آخرین ذراتِ انرژی ، برای نوشتنِ همین... این !
 

 

با این  طرزِ  رفتارم با  تو.

بهت  حسودی  ام می شود !

 

خب  حق  دارم دیگر...

 

راست راست برای  خودَت  راه می روی

آن وقت یک منِ  احمق.

اینطور قربان صدقه ی قدم های  احمقانه  ات می رود !

 

خب  حسودی  هم دارد دیگر...

 

چطور  ما  اینهمه

با  احتیاط  و  کَجَـکی  راه برویم و

 معلق  هم بزنیم تازه !

 

و هیچ  تو  ی گوساله ای

 خیالَش  هم به  ما  نیُفتد حتی !

 

دیگر چه رسد به قربان صدقه و باقیِ  قضایا ...

 

 

بی خود نیست می گویم  خوشبختی  !

 

     


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱:٠٧ ‎ق.ظ روز ٢۳ دی ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
ناتوان بر جُفت پا فرود آمدن در صورتِ برخی از دوستان ، به علت شیک نبودنِ این کار!
 

 

آآآه... بیایید

بیایید و

احساسِ  صمیمیت  نکنید !

 

جانِ جَدتان 

با  ما ...

احساسِ  صمیمیت  نکنید

 

با  شما  هستم !

آری  شما ...

 

 شما  که لبخندی را

به سالها   نان  و  نمک  خوردن مُشابهت می دهید

 

و  شما  هایِ در  ابرقو  ساکنم را

 تو  های  کوچه پشتی  تلقی می کنید !

 

آری...

با  شما. هستم !

 

احساسِ  صمیمیت  نکنید

اینگونه با  ما ...

احساس  صمیمیت  نکنید !

 

این  ما  یی که می بینید

دیگر توانِ تحملِ این  حس  های

 مزخرف  و  احمقانه  و   کاذب   را ندارد

 

و یکهو دیدید

با  دیوار  یکیتان کرد !

هیچ  بعید  نیست...

 

پس نکنید

با  ما ...

احساسِ  صمیمیت  نکنید

 

 

با  شما  نیستم هاااااا

یک وقت سوء تفاهم نشود !

 

 شما  بکنید...

جانِ جَدتان

احساسِ  صمیمیت  بکنید !

 

تا دلتان می خواهد با  ما.

احساسِ  صمیمیت  بکنید...

 

 

با  آنها  بودم !

 

     


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٤:٤۱ ‎ق.ظ روز ۱٩ دی ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
اندر مضراتِ عدم توانایی در شغلِ شریف دزدی !
 

 

می خواهم 

 تو  را وام بگیرم

از آقای  خدا  !

 

در اقساطِ شش ماهه

 

و خوب می دانم

دهنم  سرویس  است...

 

شش ماهه یا شصت ماهه

 گرانی  لامذهب !

 

 گـــــــــــــران.

 

 

 

 پ ن  : خدای  بنـــده  آقاست ! بیخود به خدای خودتان نگیرید...


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٥:٢٦ ‎ب.ظ روز ۱۳ دی ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
خیلی هم منطقی !
 

 

 من  همیشه

عاشقِ  یکشنبه  ها بوده ام

بیخود و بی جهت...

 

شاید فقط چون  فَرد  است

و تویَش  یک  دارد !

 

و همیشه

از  چهارشنبه  ها متنفر بوده ام

بیخود و بی جهت...

 

شاید فقط چون  زوج  است

و تویَش  چهار  دارد !

 

 حال ...

 امروز  که  امروز  است

همچنان عاشق  یکشنبه  ها هستم

بیخود و بی جهت...

 

ولی از  چهارشنبه  ها

دیگر متنفر نیستم !

 

چون  تو  دوستشان داری...

 

می بینی؟

 

کاملا  باخود  و  باجهت  !!!

 

  


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٢:٤۳ ‎ق.ظ روز ۸ دی ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
چای و شال و سکوت
 

 

 تلفن.

در ظرفِ  کاهوها.

غوطه می خورَد...

 

 چای  می ریزیم

در  لیوانِ  محبوبمان

 

 تلفـــن ...

با  کاهوها  ضدعفونی می شود

 

 کوسه ی  لیوانمان

 چیزکیک  می خواهد !

سر و تَهِ قضیه را با قندی هم می آوریم...

 

 طرح  می زنیم

از  چشمانی  آشنا

 

 مَست  می شویم...

 

 شال  می بافیم

در فکرِ  چایی  دِگر

با قندی... شاید

 

 تلفــــن ...

دیگر  زنــگ  نمی زند !

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٤:۱٩ ‎ب.ظ روز ۱٠ آذر ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
این ابدا یک شعر نیست !
 

 

حالا ببین ها

یک بار هم که بعد از قرنی

به  خواب   ما  آمده...

می خواهد زود بلند شود برود !

 

تشریف داشتید حالا

من نمی فهمم چه  عجله  ایست ؟

 

جانِ آن  عزیزتان  که  ما  نیستیم

کارهایتان را به وقتِ دیگری موکول کنید

و چند صباحی در  خواب  های ما   بـَـد   بگذرانید

 

 سوراخ  نمی شوید که !

 

هیچ هم نگران نباشید

این ها همه  خواب  هستند

 

و در این خواب ها  متاسفانه.

همه  مهربان  ترند

از  خودِ  واقعیشان...

 

حتی  ما 

که آنقدر به  خونتان  تشنه ایم

که  جرات  نمی کنید دو ثانیه در خوابمان بمانید !

 

پس خیالتان راحت

خون خوردنِ  ما  نیز در  خواب.

ناچارَن به سبکِ  دراکولاهای  بامرامِ قدیم می شود...

 

آرام و بدونِ  درد  !

 

تازه بعد از اتمام  کار.

 پنبه الکلی  هم در اختیارتان قرار می دهیم

جهت  ضد عفونی ...

 

که  خدایی  نکرده

مشکلی برای  سلامتتان  پیش نیاید

 

و یک وقـــــــــت از  ما.

 

 عـشـــــــــــــــــــــــــــق  نگیرید !

 

 

دیگر  چه  می خواهید ؟

 بیشتر  بمانید...

 

     


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱:۱۱ ‎ق.ظ روز ۱ آذر ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
ملیکا... غایب !
 

 

 من  این گونه اَم

 

 هستم.

 هســــتم.

 هســـــــتم.

با تمامِ  وجـــود.

 

بعد به یکباره

 غیب  خواهم شد

اگر  حواستان   نباشد !

 

 غیـــــــــبِ.

 غیـــــبِ.

 غیب.

 

آری

 من  این گونه ام...

 

پس اگر  روزی.

 گاهی.

دیگر نخواستید   بودنم   را

 

هیچ  زحمتی  ندارد...

 

فقط کافیست

کمی  حواستان  را پرت کنید !

 

تا  غیب  شوم

 

 غیـــــــــبِ.

 غیـــــبِ.

 غیب 

 

   


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱٠:۳٤ ‎ب.ظ روز ۱٧ آبان ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
اقلا پا شو !!!
 

 

نگاه کن ها

 خدا  هم با  تو  دستش را در یک کاسه کرده

 

به تک تکِ  حرف هایم  گوش می دهد

و بی سر و صدا کار  خودش  را می‌کند...

 

درست مثل  تو.

که فقط گوشی !

 

نه  قلبی  می‌کنی برای آدم

نه  دستی  می‌شوی گهگاه

و نه محضِ رضای  خدا.

 

 چشمی.

  لَبی.

خشک و خالی...

 

 

 هیـــــــچ.

 

   


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٢:٠٩ ‎ق.ظ روز ۳ آبان ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
pending haays !!!
 

 

 تو.

حریفِ  من  نخواهی شد

 

هر چقدر هم که

جوابِ  های  هایَم را

با  هوی  ندهی و

خودت را به کوچه‌های  اطراف  بزنی

 

 های  هایِ من  هوی‌  دارتر خواهند شد !

 

و  تو  روزی

 جوابِ  تمامی‌شان را خواهی داد

 

 بی‌پرده  و  یکجا.

 

می‌دانی که

 بالا  بروی و  پایین  بیایی و برعکس

 

جواب این  های  ها  هوی  است !

 

 

و  تو.

حریفِ  من  نخواهی شد...

 

  


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٢:٢۳ ‎ب.ظ روز ٢٥ مهر ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
کاش مثلِ خودَت بودی !
 

 

 تو  اصلا  مرا.

به روی  خودَت  هم نمی‌آوری !

 

انگار که اینگونه

اصلا  وجود  نخواهم داشت !!!

 

و جالب اینجاست که  خودَت.

دائِم  مرا 

به روی  تو  می آورد !

 به هر  بهانه ای ...

 

و  من  لبخندم می گیرد

 

از  خودَت 

که آنقدر  مرد  هست

که قبول کند  وجودَم  را

و به روی  تو  بیاوردَش...

 

با همه‌ی آن  چشم  غُره هایت !

 

 

دَمش هم  گـــــــــــــــرم ...

 

         


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱:٢٥ ‎ق.ظ روز ۱٠ مهر ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
یک منِ احمق...
 

 

 حضورم  را

با  حضورَت  تاخت می‌زنم !

 

قبول است ؟

 

 نگران  نباش

چیزی از  تو  کم نخواهد شد...

 

این  منم.

 که  آتشفشانی  را می‌بازم

 

به یک  لبخندٍ  نیمه کاره‌ی پنچر !

 

  


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٤:۱٢ ‎ب.ظ روز ۸ مهر ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
و این شب های لعنتی...
 

 

 شب  که می‌شود

من  مست  می‌شوم

از آن  سیاهی   نابِ یک دست !

 

که این‌گونه

 سرشار  می‌کند آدم را...

 

و  هر چه  می‌گویم

و  هر چه  می‌نویسم

آنچنان تحتِ تاثیرِ آن  مستی‌  ست

 

که در  روزهایم.

  جُراتی   بَر مرورشان نیست !

 

  


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٢:٠۳ ‎ق.ظ روز ٦ مهر ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
ای اَبرها... نبارید !!!
 

 

 نه  انگار

هیچ  بارانی.

جبرانِ نیم  نگاه  نَینداخته ات را نمی کند !

 

هیچ  بارانی.

تسکینِ  اخم هایَت  نیست

 

همه ی  باران ها.

بی  توجُهت  هیچ اند...

 

و  توجُهت 

آه... این توجُهِ  لعنتی اَت.

 

معلوم نیست چه بر  سَرش  آمده...

 

در این  پایـیــزِ    آبِستن  !

 

    


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٩:۱۸ ‎ب.ظ روز ۳٠ شهریور ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
گیری داده اند !
 

 

هر اتفاقِ  مُزخرفی  که می افتد

 من  به  خودم  شک می کنم !

 

انگار افتادنِ  تک   تکشان 

به دلیلِ بی دقتیِ  من  بوده !!!

 

و این  اتفاقاتِ  نامرد هم انگار

این وسط فقط به  من  آلرژی پیدا کرده اند

 

که تا از بقلشان  رَد  می شوم

 زهره ترک  می شوند !

 

و می افتـــــند...

از خیـــــــــلی  بالاها 

 

             


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱۱:۳٦ ‎ب.ظ روز ٢٧ شهریور ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
دلتنگِ آن "تو" یِ "او" نشده!
 

 

 تـــو.

 روز  به  روز.

بیشتر شبیهِ  او  می شوی

 

و  من ...

 روز  به  روز.

بیشتر  حالم  به هم می خورَد !

 

از این  او  یِ  منفـــور.

 

که با  پُررویی.

 تـــو  را از  من  دزدیده

 

و اینگونه

شبیهِ  خودِ   نالایقَش  کرده است...

 

          


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱٢:٢٩ ‎ق.ظ روز ٢٧ شهریور ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
این مغزهایِ احمـــــق !
 

 

از راه که  می رسی.

تمام  مــغــــــــز‌  های جهان

فرمانِ  ایــــــست  صادر می‌کنند !

 

 ابــلهانــــه 

 

انگار نمی فهمنـد

که در  حضــــــــــــــورت.

فقط از  قلب ها  می توان فرمان برد !

 

نمی فهمنــد

نباید هم بفهمنــد

 

 مــغـــزنـــد  دیــــــــــگر !!!

 

        


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱:۳٢ ‎ق.ظ روز ٢۱ شهریور ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
و این خداحافظی های بی گوش !
 

 

 من  همیشه

با شنیدن خداحافظِ  اول.

گوشی را از گوش جدا کرده

و در  هوا  به پرواز درآورده ام

 

تا همزمان با  قطع  شدن

بر روی میز نیز قرار گیرد

و خدایی نکرده  معطل  نشوم !

 

به این خیال که  مکالمه  به پایان رسیده

و  خداحافظ  های بی دقت و معلق در  هوایم.

بالاخره یک جوری خودشان را

به گوشِ آن  بیچاره‌ی  پشت خط خواهند رساند...

 

غافل از اینکه

قسمت  اصلی  مکالمات

تازه بعد از ادا شدنِ  اولین  خداحافظ ها صورت می گیرند!

 

درست زمانی که  طرف.

به خیالِ تَه کشیدنِ خبرهای  معمول.

با یک  خداحافظیِ   بی غرضانه

فشار یادآوری را از  ناخودآگاهِ  بی نوایش گرفته

 و به آن  بدبخت  فرصت می دهد

تا با خیال راحت مشغول به یاد آوردنِ

اخبارِ  مهم‌ تر  شود !

 

تا بعد از آن  خداحافظیِ  فُرمالیته

با  جیــغ  و  ویـــغِ  ناشی از هیجانِ به یاد آوردن های ناگهانی

 

آن اخبارِ  مهم تر  را

به سمع طرف مقابل برساند...

 

 

و  من  همیشه

خود را  محروم  کرده ام

از شنیدنِ این اخبارِ   بکر  دست اول!

 

با دور کردنِ گوشی از گوش

و نشنیدنِ آن  جیــــــغ ها  و  ویـــــــــغ ها ...

 

بعد از خداحافظی های  اولِ  کذایی !

 

  


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱٠:۳٢ ‎ق.ظ روز ۱۸ شهریور ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
جدالِ چای ها !
 

 

 تقلب  می کنیم

 

در لیوانِ چای  سبز.

چای  مشکی  می ریزیم !

 

و می نشینیم

گوش به زنگِ  رنگ  دادنش...

 

تا درست در  لحظه ی  نارنجی شدن

با هزااااااااار  سوزش  و  بدبختی.

 

دور از چشم  لیوانِ  مُحترم

 

 تفاله های  مشکی را در آورده

و  سَربه نیست  شان کنیم!

 

تا  نبینَدشان.

تا نگیرد   تقلبمان   را

 

و  چاره ای  نداشته باشد

جز قبولِ این که...

 

چایِ  سبز  امروز کمی  نارنجی  شده ! :[

 

  


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱٢:٥٩ ‎ق.ظ روز ٧ شهریور ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
شاید این جمعه نــیاید شاید !
 

 

این  روزها.

 دلمان  فـــــقـــــط

 

 سالادِ  فیله مُرغمان را می خواهد !

 

و اندکی  وقـــــــت.

 

که با خیالِ راحت

در کنار  پیچک  های محبوبمان

 

و با شنیدنِ آن  صدای  محبوب تر

 

این ابداعیِ  خوشمزه  را

چنگال چنگالَش کنیم !

 

و  لاس  ها بزنیم

با این غذایِ لذیذ و  سالم ...

 

بلکه برای  دقایقی.

دقایقی  چند

 

 یادمان  برود

که به اُمید این  فرداهای  بدقولِ لعنتی

 

چه  گنــــــــــــــــدها  زده ایم

 

به  امروزمان  !

 

  


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱:٠٤ ‎ب.ظ روز ٢ شهریور ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
توروخدا راحت باشیــــــد! :[
 

 

بعضی را باید  قاب  کرد

بعضی را باید  کشید.

 

بعضی را باید  نَقل  کرد

بعضی راباید  شنید ...

 

و  من  این وسط

احساسِ  کَسی  را دارم

 

که باید  دورَش  بی اندازی!

 

تا جایِ  کافی  باقی بماند

برای  آنان  که

 

بایدشان  نوشت.

 

و  نوشــــــــــــــــــت.

 

و  نوشــــــــــــــــــــــــت.

 

 

بر این کاغذ های  حقیــــــر ...

 

  


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱:٠٠ ‎ق.ظ روز ۱ شهریور ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
و این قُدهای بی انتها...
 

 

یادَش به خیر  قدیم ها ...

 

کافی بود بگوییم :

از  عشق  تو من  مُرغم  باور نداری  قدقد  !

 

تا  طرف  باور کند دوستَش داری...

 

حال اگر

تمام  مرغ های   جهان  را

 برایشان  به سیخ بکشی

 

طوری که هم  قدقد  خودت را درآوری

هم آن  بدبخت ها  را

 

 باور  نخواهند کرد !

 

و  تهمت  می زنند که  خروسی  !

 

 

 

آآآه  زمانه ای  شده...

 

  


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱٢:٥٥ ‎ق.ظ روز ٢۱ امرداد ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
این درد های لاعلاج !
 

 

 صدا  و  بو  و  فکر.

 

آدم را  دیوانه  می‌کنند !

 

نه می توان  بغلشان  کرد

نه  قورتشان  داد

و نه هیچ  غلطِ   دیگری...

 

دستت از  دنیا  کوتاه است

وقتی  پایشان  وسط باشد

 

و دهانت

 سرویس ...

 

  


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٤:۳٤ ‎ق.ظ روز ۱٦ امرداد ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
پس از ورود به باغ در را ببندید...
 

 

با این حالِ  خراب.

تا سر کوچه هم نمی‌توان رفت

چه رسد به  خواب  !

 

 ما ...

همین‌جا می‌نشینیم

تا دسته‌ای از  موهای  پریشانتان

یادی از  ما  بکنند

 

یا اصلا  نه ...

یادشان برود  ما  را !

 

و در این میان

تنها  سعی‌مان  این خواهد بود

که توجهی نکنیم

 

به گزشِ بی امانِ این  کَک‌ها ...

 

  


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱:۳٤ ‎ب.ظ روز ۱٥ امرداد ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
تنها در خواب اتفاق می افتد...
 

 

می خوام  خوابِ  دیشبم رو بخَرم !

 

هر  روز.

 هزااااااار  بار

بشینم نگاش کنم...

 

و هر  روز.

هر  هزااااااااار  بار

بگم :

 

 جون ...  خدا ...  دَمت گرم.

 

که این  خوابُ  برام پخش کردی!

 

  


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٢:۳۸ ‎ب.ظ روز ۱۳ امرداد ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
سُرعتی زِکی گویان به : فِر پور وِه بِنز لی ! :[
 

 

بیایید  ماشینی  بسازید

با قدرت موتورِ عقربه های  ساعت.

 

ببینید چه  تخته گازی  برایتان برود...

 

مثل همین ساعتهای  گاومیش !

که هر وقت احتیاجشان داری

مثل  شُتر  می دوند

و غالَت میگذارند...

 

گویی هویجی  مزاحم  بیش نیستی

در  سالادِ  سزارشان !

 

  


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱٢:۳٩ ‎ب.ظ روز ۱٢ امرداد ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
تهدیدی از جنسِ بلوط!
 

 

اگر  یک  بار دیگر

فقط  یک  بار دیگر!

 

بفهمم که به  خوابم  آمده‌ای...

 

 آنقــــــــدر  به  خوابت  می‌آیم

تا آرزو کنی 400 سالى دیگر  متولد  شوی!

 

آن زمان که  دارویی  باشد

جایگزینِ چوب کبریت‌هایى

که  چشمها  را باز نگه می‌دارند...

تا بتوان  نخوابید  !

 

و  باور  کن آن روز

درست هنگام بلعیدنِ  دارو.

 

 دختری  را می‌بینی

که سَخت می‌خواهی به  خوابت  بیاید!

 

 

این است بخشِ  دردناکِ  ماجرا...

 

  


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱٢:٢۳ ‎ب.ظ روز ۱٠ امرداد ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
این کجا و... آن کجا
 

 

عجب  طوسی  شده‌ام

از دستِ  شما 

 

که  یواشکی 

 رنگ  هایم را می‌دزدید

و جایش را

با  پنبه  پر می‌کنید!

 

و  من 

یادِ  خواهرم  می‌افتم

 

که این کار را

با  شکلات‌هایم  می‌کرد

 

در  کودکی ...

 

و  من 

آه...

و  من ...

 

عجب  رنگی  می‌گرفتم!

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱٢:٥٥ ‎ب.ظ روز ٥ امرداد ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
این زنگ های خراب!
 

 

 دندان‌هایم  که ترک می‌خورند

تازه می‌فهمم

در  مغزم  بوده‌ای !

 

چه بی صدا می‌آیی  نامرد ...

صد بار گفته‌ام

اول  زنگ  بزن...

 

حتی اگر

با  بالایی‌ها  کار داشتی !

 

 قول  می‌دهم

به روی  خودم  نیاورم که

زنگ‌ها را بلدی...

 

 قول  می‌دهم که بگویم

 

 اشتباهی  زنگ زده !

 

  


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱:۱٢ ‎ق.ظ روز ۳ امرداد ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
و این رُفقایِ دلپذیر !
 

 

 کابوس‌  هایم

 گُرگم به هوا  بازی می‌کنند

 

و  من  این وسط

سخت مشغولِ

انتخاب  موضِع  می‌شوم !

برای   داوَری  ...

 

و بر سرِ این  چندراهی 

چشم ها می‌گذارم...

و  پیدا  نمی‌کنم!

 

به راستی باید طرف  کدام  را گرفت؟

 

 آن‌ که  از همه مهربانتر است

و  وحشتزده‌اَت  نخواهد کرد

 

یا  آن‌ که .........

 

 آن که ..............................

 

آآآه حتی جرات نداری  درباره‌اش  بنویسی !!!

 

طرف  همین  را بگیر...

 

 به‌صرفه‌  تر است !

 

  


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٢:٢٦ ‎ب.ظ روز ۳۱ تیر ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
پَرسه در او ...
 

 

  صدایت .

پای ثابتِ  فکر  های من است

 

 حضوری  دائمی و  خموش !

برای این فکر های بی  ســر  و  تــه  و هزار  پــا ...

 

 حضوری  که  حضورش.

خدشه ای وارد نخواهد کرد

بر  احمقانه گیِ  این فکرها 

 

و در عجب نخواهد ماند

از میزانِ  گستاخی  آنها !

 

 حضوری  که  لوس  نخواهد شد

 قهر  نخواهد کرد

 طعنه  نخواهد زد...

 

و آنقدر کنارت خواهد ماند

تا  اشباع  شوی!

 

و دست از  سر  کچلش برداری

تا سفرهای کاری اَش را از سر بگیرد

به افکار   آن ها .!

 

تا سفری دیگر باز

به  افکار  تو...

 

و  حضوری   که 

  نخواهد فهمید .

 

وقتی  هست.

چــــقـــــدر  هست  !

 

و چه  سربه راهند  این  فکر  ها !

 

و وقتی  نیست.

آه وقتی  نیست ...

 

از چه  جاهایی  سر در خواهند آورد

 

با این همه  پــا  !

 

    


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٢:٤٢ ‎ق.ظ روز ٢٩ تیر ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
تفریـــحاتِ سالم!
 

 

تازگی‌ها

 مرض  جدیدی کشف کرده‌ام

 

مرضِ معتاد کردنِ  آدم‌  ها

به  آدم  ها

 

و  غال  گذاشتن شان

 

درست زمانی که حاضرند

برای جنسِ  خوب ...

 زندگیشان  را بدهند!

 

 

آآآه عجب  لذتیست.

در  خدا  بودن

 

و داشتنِ بندگانی

این چنین  احمق  !

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٢:٠۸ ‎ق.ظ روز ٢٥ تیر ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
این لحظاتِ مضحک !
 

 

می‌دانی

 شانس  هیچ‌گاه شخصاً

درِ خانه‌ی کسی را نخواهد زد !

 

اصلا هیچ گاه از خانه‌اش بیرون نمی‌آید

که گذارش به خانه‌ی  ما  بی‌افتد یا نیفتد...

 

این  تویی  که باید

شخصاً به در خانه اش روی...

و آنقدر آن را بکوبی و بکوبی

تا بلکه   عاصی  شود

و  فحشی  نثارت کند!

 

و  فحشی ...

و  فحشی  دیگر

 

خوووب به مرزِ  جنونَش  که رساندی

در را به رویَت خواهد گشود!

 

و تو  ناگهان  به یاد خواهی آورد

که دست خالی آمده ای!

از  هولَت.

 

و درست در همان  لحظه ی  هویجی رنگ!

می بینی با لگد به گوشه ای پرتاب شده ای

 

که  هیچ  نزدیک نیست...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱۱:٢٦ ‎ق.ظ روز ٢۱ تیر ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
جدالِ اَبَر قدرتها !!!
 

 

چه  احمقانه  به یاد دارم

 14  سالگی بود

و عینکِ  آفتابی.

چقدر ارزان !

 

یادم می‌آید

با  هم‌بازی‌  اَم

که از بخت بدَش  پسر  بود

چگونه چانه می زدم

بر سر به دست آوردنِ  عینکی.

که  او  می‌گفت زیباتر است

و  بیشتر  دلش می‌خواست...

 

و  چگونه 

به دستش آوردم!

و به  او.

آن  زشت‌تر  را انداختم...

 

حال بعد از گذشت  10  سال

هنوز نمی‌دانم

با این  وجدانِ   دربه‌در چه کنم

 

که از  آن  زمان تا  کنون.

لحظه ای رهایم نکرده...

 

و  دائم  به یادم می‌آورد

که برای  من.

 

 واقعا   فرقی   نداشت !!!

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٢:٤٦ ‎ب.ظ روز ٢٠ تیر ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
حیفِ این مثال !
 

 

  بعضی ها .

 

نِگاهشان  بویِ   هندوانه می دهد

همان  بویِ  سُرخِ خنک...

 

ولی رفتارشان

آه  رفتارشان !

 

 رفتارشان.

درست مثل آن  مِشکی هایِ  ریزِ مابِین است!

 

اسمشان چه بود؟...

 هَمان  ها !

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٩:٢۱ ‎ب.ظ روز ٩ تیر ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
کَنه !
 

 

 زندگی  این است

 

نگاه‌های ماتِ ماتِ  من ...

به  تو ...

 

که  جُفت‌پا  در مغزم پَریده‌ای

 

و  هیچ‌جا  نخواهی رفت!

 

فقط

هر از چند گاهی

 قایم  می‌شوی...

 

آن  گوشه موشه‌ ها  !

 

تا  نگاهِ  خیره‌ای دیگر

که پیدایَت شود...

 

و این بار

با  کَله  در مغزم فرود آیی

 

محضِ  تنوُع  !

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱٢:٤۳ ‎ق.ظ روز ٢ تیر ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
این رنگِ لاعلاج!
 

 

بی  حوصله،

به تماشایت می نشینم

 

که  اینگونه،

سر به بنفشی گذاشته‌ای!

 

 

چه  یکدست  بنفش شده‌ای...

 

چه بی خبر  سبزی‌اَت  رفت !

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٢:٢٦ ‎ب.ظ روز ۱ تیر ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
یک احمقِ تمام قَد !
 

 

 حماقت‌هایم ...

نه  تَه  دارند

نه  سَر ...

 

فقط  رو  دارند!

آن‌قدر که

شعورشان برسد یا نرسد

کار  خود  را بکنند

 

بی هیچ اطلاع قبلی

بی هیچ  اجازه ای ...

 

و بعد

با یک  سکوتِ   طولانیِ   دندان شکن ...

چنان به خود آیند

 

که دست هایشان تا سه روز

 سگ‌لرز  زنان

 هم  را از  هم  پنهان کنند!

 

و لب‌هایشان...

آه... لب‌هایشان ...

 

لب‌هایشان خنده را قورت دهد

و  هرگز ...

 هرگز ...

 

 هرگز  بالا نیاورد!

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٢:٥٤ ‎ق.ظ روز ٢۱ خرداد ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
و این واژه های هوسران...
 

 

می نویسم...

می نویسم...

می نویسم...

 

و همچنان  نا   نوشته هایم  را

به  تو  پیشکش می کنم!

 

می دانی که

این خطوطِ ریزنقشِ عجیب

پا رویِ  کاغذ  نگذاشته

یادِ  هوس هایشان  می افتند!

 

یکی به  دریا  می زند

یکی به  جنگل ...

دیگری...

آدرس چلوکبابیِ  نایب  از آدم می خواهد!

 

چشم که می گردانی

کُلا ۴  واژه  برایت باقی مانده

آن هم از آن درب و داغان هایش...

 

که هیچ گاه

 هوسی  نداشته اند!

 

حال  تو  بگو...

چگونه  نوشته هایم  را پیشکشت کنم

 

با این همه جایِ خالیِ  هوس ...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱۱:٢٩ ‎ق.ظ روز ٢٠ خرداد ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
گفتار بد... پندار بد...
 

 

 اشعارم  مدغمه‌ایست

بر سالهای  دور  و  نزدیک  و  نیامده ...

 

خوب  می‌دانم

اشعارم را حوصله ی  بزرگان  نیست

 

اشعار بی چاره‌ام

فقط برای  من ،

معانی شان را آشکار می‌سازند

 

 یواشکی  آنهم!

از ترسِ...

"یعنی منظورش چه می‌توانسته باشد"های  مُغرضانه  !

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱۱:۳۸ ‎ق.ظ روز ۱۱ خرداد ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
این سنگ پاهای مریخ...
 

 

" شما "هایِ با دقتم

به دیوار می خورند...

 

در این گردابِ  صمیمیت های  کاذب

با آن " تو " های بی سَر و تهَش !

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱۱:٢٧ ‎ق.ظ روز ۱۱ خرداد ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
اندر کفِ این آرامش مطلق...
 

 

دلمان عجب تنگ است

برای آن  غُر  هایِ بی‌انتها...

 

کاش اینجا بودید

تا با هم

فنجانی  آرامِش  می‌زدیم...

به جایِ آن همه  غُر  !

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٦:۱۱ ‎ق.ظ روز ۱٧ اردیبهشت ۱۳٩٠

comment خط خطی ()
 
 
اندر خماریِ یک کالیبر 38 !
 

 

به روی  خودمان  نمی‌آوریم

دائم می‌گوییم

 

برایمان  مهم  نیست...

برایمان  خیلی  مهم نیست...

برایمان  اصلا  مهم نیست...

 

و بعد

تک تکِ اجزایِ  جهان  را

به  فُحش  می‌کشیم 

 

و آرام آرام

شروع به کندنِ  موهایمان  می‌کنیم!

دسته دسته...

 

با این اُمید که روزی به کار آیند...

در راه بُریدنِ نفسِ برخی  آدمها  !

 

و کم کم

در اوج ناباوری

به این نتیجهء  درخشان  می‌رسیم

 

که  نه  !

مثل‌ اینکه

برایمان  مهم  است...

برایمان  خیلی  مهم است

برایمان  زیادی  مهم است !

 

 آه ......

 نمی‌دانیم ...

 دیگر  نمی‌دانیم

 اصلا  نمی‌دانیم 

چه کنیم!

 

از دست  خودمان  و...

 شما  و...

این  او  هایِ  مُزاحم !

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۳:٢۳ ‎ب.ظ روز ٢۱ اسفند ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
و این اختراعاتِ حسود...
 

 

می‌نشینم...

 تنها 

 

کنار یک  پیچکِ  هَرَس شده

و  شومینه‌ای  بلاتکلیف...

 

تنها صدای  زندگیَم

پیس‌های  یک  خوشبو کنندهء هواست...

 

هر نیم‌ساعت

یک  پیس  !

 

و تنها  تفریحم  

در عجب ماندن از مشکلاتِ روحیِ

آن  دیگری‌ست  

که با  جرزنی  

زودتر به نیم‌ساعت می‌رسد !

 

جهتِ کم نیاوردن

 از خوشبو کننده‌ء  اول  ...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٦:۳٧ ‎ب.ظ روز ٥ اسفند ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
نتیجه’ بازی کردنِ برخی مناطق با دیگر مناطق !...
 

 

هِی  شما  !

هیچ می‌دانید

که  من  اصلا از  شما  خوشم نمی‌آید ؟

 

و  شما ...

هیچ می‌دانید

که  من  اصلا از  شما  بَدَم نمی‌آید ؟

 

 

و  این  در حالیست

 

 

که  شما

دائم به پَر و پای  من  می‌پیچید...

 

و  شما

از صد فَرسخیِ  من  هم عبور نمی‌کنید!

 

 

عجب  دنیایی‌ست ...

 

 

آه  خداوندا  

می‌توانم بپرسم...

هنگام چیدمانِ   آدم‌ها 

حواسَت  کُجا  بوده ؟

 

 

 

 راستَش  را بگو !

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱٢:٥٦ ‎ق.ظ روز ۳ اسفند ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
و این کثافتِ پاک !
 

 

خودمانیم...

 تو  هم  وقت  گیر آورده‌ای!

 

می‌نشینی به شمُردنِ حدِفاصل  افکارمان

و نگاه‌های  ماتِ  آن میان را

از آنِ خود می‌کنی !

 

به  ما  هم نمی‌گویی

 

وقتی می‌فهمیم

که دیگر از هیاهویِ بازارِ آن  افکار

به گوشه‌ای پناه بُرده‌ایم

 

و تمام  موش‌هایِ  آن حوالی

شبیه  تو  شده‌اند...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱٢:٢٧ ‎ق.ظ روز ٢٤ بهمن ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
امضا : یک هشتِ برعکس !
 

 

هیچ گاه

عطش آنی را نداشته‌ام

که  ٩  بیاورد !

 

همیشه

به دنبال آنی بودم

که  ١٠  بیاورد

 

و همیشه آن‌ها

 ٧  آورده‌اند !!!

 

 

لطفا  ١٠  بیاورید

خسته‌ام

از این ‌همه  ٧  و  ۶  و  ۵  ...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱٢:٠٩ ‎ق.ظ روز ٢٤ بهمن ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
صدایمان کنید ! همانا صدای شما زیبا می‌باشد !
 

 

نتوانم فهمید...

حکمتِ کار  جهان  را

 

که من  قطره سان

تو را می‌نویسم

 

و تو بر  باران

مهمانم می‌کنی

که مرا شنیده‌ای...

 

و  من 

پُر می‌شوم

از این شنیدنِ  ناب

 

که تو را

در من  می‌بَلعاند  !

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٢:٠٢ ‎ب.ظ روز ۱٢ بهمن ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
دِ لامَصصصصصَب !!! ( یا همان لامذهبِ خودتان !)
 

 

هنوز نمی‌فهمی

هنوز نمی‌دانی

جایگاهِ  والایت  را

 

در جانِ  من ...

 

چطور نمی‌فهمی؟

این گونه دل نگرانم

 شبانه   ‌روز

تا گزندی نبینی...

 

چطور نمی‌بینی

این گونه در تب و تابم

در زدودن  غم‌ها

تا  خیس  نشوی !

 

چطور حس نمی‌کنی؟

تلاش بی‌وقفه‌ام را

برای ثانیه‌ای  پلک  نزدن...

 

تا  لِه  نشوی !

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱۱:٤۳ ‎ب.ظ روز ۱٦ دی ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
شیرجه در لیستِ اهدای مغز...
 

 

 خسته‌ام

از این همه  پوچی

از این  ناباروَری ...

چه میدانم !

 

از چیزهای  احمقانه 

از این  بختِ‌ بدِ  نورسیده!

از اینهمه  خواستن  و  نرسیدن

از زدن این حرف‌های  مُفت !!!

 

و بیشتر از همه

از  سالی  که دهان همه را سرویس کرده

و مُفتخرم که بگویم سالِ  بنده  است...

 پس  بنده  مسئولم !

 

آآآآآآآآآآه خداوندا

به تو پناه می‌آورم

 

از این  مغزی  که

سر به  پوکی  گذاشته!!!

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱٠:٢۸ ‎ب.ظ روز ۱٤ دی ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
ای آدمیزادگان !
 

 

ما  ناآدم  ها...

 

 همیشه!

 

در ذهنمان  می‌ خواهیم

در ذهنمان  می ‌بینیم

در ذهنمان  می ‌سازیم

در ذهنمان حالَش را  می ‌بریم

 

و  آن‌وقت ...

 درست  همان‌  وقت !

 

در ذهنمان  نمی ‌خواهیم

در ذهنمان  نمی ‌بینیم

در ذهنمان  نمی سازیم

و در ذهنمان...

حتی در ذهنمان...

دیگر حالَش را هم  نمی ‌بریم !

 

 

آه ما  ناآدم‌  ها...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱:٥٠ ‎ق.ظ روز ٢٩ آذر ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
ملطوفِ الطافَت شدم !
 

 

تویِ  دنیایی  که

هرکَس یه  فرشتهء  محافظ داره...

 

 من  خوابِ دوتا  سگِ  نگهبان می‌بینم !

 

خب...

باز جای  شُکرش  باقیِ دیگه نه ؟

 

تازه

اینجوری با روحیهء  خودمَم  سازگارتره !!!  :[

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱:٤٠ ‎ب.ظ روز ٩ آذر ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
ای ابرها ببارید...
 

 

لعنت به  من

لعنت به  تو

 لعنت به این  آسمانِ  آبیِ نا پاک...

 

لعنت به  دِلی  که دیگر نمی‌خواهد!

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۳:٤٠ ‎ب.ظ روز ٥ آذر ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
آیا هَمی هرگز روزی هَمی آیا هرگز ؟
 

 

کِی به حقیقت می پیوندند ؟

 

مکالماتِ ذهنیِ بی‌پایانِ  من 

 با  تو 

نمیدانم...

 

و نمیدانم

تنها هجوم این  حرفهای ناگفته  است

که امانم را بریده

 

یا...

انتظارِ کُشندهء یک  جواب  !

 

 کِی؟

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱۱:۱٥ ‎ق.ظ روز ٢٩ آبان ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
آه اِی بازیِ بی پایانِ لعنتی...
 

 

نه دیگر

این چیزها در کتِ من نخواهد رفت...

من  سِفت  شده‌ام !

 

ما به قدر کافی احساس  کم  بودن می‌کنیم داداش

بیشترش نکن !

 

حوصلهء  مَحو  شدن ندارم...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٢:٠۸ ‎ب.ظ روز ٢٢ آبان ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
اَندَر کَفِ سرعتِ دوچرخهء جوانی...
 

 

 

به  دنیا  می آییم...

در یک  شبِ   سرد

 

معتادِ  سرما  می شویم...

و ذوق مرگ از اینکه

 تولدِمان  در این  هوایِ  دل انگیز  است!

 

24 سالِ بعد

که در روز  تولدمان 

آفتاب  پَــــــهـــــناپــَـــــــهـــــــــن  زمین را پوشانده

 

  فُحش  می دهیم و  لعنت  می فرستیم...

که آخر چرا ؟

 چرااااااااااااااااااااااااااااا؟

 

 

هیچ هم به یادِ چرخش  زمین  و گردش هوای  گرم  و  سرد  نمی افتیم! 

 

و این مایهء آبروریزیِ  آموزش و پرورش  است !

 

بعد از خورانیدنِ تمام آن واحدهای  جُغرافی  و  مُغرافی  و  فیزیک ...

 

به  ما  !

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٢:٠٦ ‎ب.ظ روز ٢۱ آبان ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
تَمَنا نامه...
 

 

کاش  خدا  یک بارِ دیگه

فقط یک بارِ دیگه...

فرصتِ برآورده شدنِ یک  آرزو

فقط و فقط یک  آرزو  رو بهم می‌داد

 

اون‌وقت...

آه اون‌وقت...

اون وقت می‌دونستم  چی   آرزو  کنم !

 

بله البته...

 خدا  عمراً دیگه همچین اشتباهی نمی‌کنه...

چون می‌دونه این‌بار  چی   آرزو  می‌کنم

 

می‌دونه این‌بار

مجبورش می‌کنم همهء آرزوهامو برآورده کنه!

 

آره...

 خودش  بزرگم کرده...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۸:٢۸ ‎ب.ظ روز ۱٠ آبان ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
با آرزوی باقی ماندنِ سَر به تنِ برخی از دوستان..... تا زمانَش برسد !
 

 

اَمان...

اَمان از این  رویِ ‌دَربایستی  !

 

یا به قولی

همان  رودَرواسیِ  عزیز خودمان !

 

که از  انسان  اجازهء هرگونه

 

انداختنِ  نگاهِ  تحقیر آمیز

باز کردنِ چاکِ  دَهان

و رفتنِ  چشم  غُررره را

 سَلب می نماید...

 

 بی رحمانه  !

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱٢:۳٥ ‎ق.ظ روز ٥ آبان ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
اَندَر بابِ شِکوه از هزار و یک دردِ بی درمان !
 

 

نمی‌دانم حِکمتش چیست...

این  روزها

تمام راه‌های من

به تابلو‌هایِ  بُن‌بست  ختم می‌شوند!

 

و  من

سخت در عجبم

از تَعَدُدِ این  تابلوها  !

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٧:٤۸ ‎ب.ظ روز ٢٥ مهر ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
تنها در بازار اتفاق می اُفتد !!!
 

 

داد می‌زنه : خانوم بپاااااااااا

و  یاعَلی  گویان مثل  شُتُر  با بارِش سرازیر میشه...

 

بدونِ اینکه لحظه‌ای به قیمتِ  دیه  فکر کنه !!!

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱٠:۱٥ ‎ق.ظ روز ٢۱ مهر ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
شُکر که خداوند اُستادِ به خیر گذراندن‌هاست !
 

 

خوشِمان می‌آید بَسی

از این  حسِ شِشُم  ...

 

که درست زمانی که انسانها فکر میکنند

هیچ  رَدی  به جای نگذاشته اند

 رُسوایشان  می‌کند

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۳:٠٥ ‎ب.ظ روز ۱٤ مهر ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
آه اِی ساعت‌هایِ بلاتکلیف...
 

 

 گم  شُده‌ام

چَندیست

میانِ این عقربه‌های  مُحتاطِ  لعنتی...

 

که در لاینِ چَپ هم

فقط با سرعتِ  ۶٠  می‌رانند!

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱٠:٥۸ ‎ق.ظ روز ۱۳ مهر ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
وِرررهای تلنبار !
 

 

کاش منم می‌تونستم

مثل  هَمه  

اقلاً یک صَدُمِ حرفای  دلِ  وراجَمو بگم

 همین‌جا ...

یعنی میشه؟

 

نه نه نمیتونم

من  مَگس  خوارَم ازم نخواه  پَشه  بُخورم !

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۳:۱٧ ‎ب.ظ روز ٥ مهر ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
اِی فـَدایِ قــَدَمَـت ، روح مـَرا کـَم بــِلَـگـَد !
 

 

 تو  چه می‌فهمی

قُدرتِ  اسم  لعنتی‌ات را ؟

  

لَب‌هایِ  من  

با  تو  به  خنده  باز می‌شوند

 هَمیشه  ...

 

و  دیگران 

دائم می‌گویند

چه خوش خنده‌ای  تو  !

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۸:٥٢ ‎ب.ظ روز ۱٦ شهریور ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
15 سانت اضافه قد !
 

 

می‌خواستم

 سرونازَت  باشم

 

افسوس...

دکتر  پاشنهء بُلند  را  قدغن  کرده !

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۸:۱۱ ‎ب.ظ روز ٩ شهریور ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
گوساله’ خَر !
 

 

یک  تار مویِ  من

از قدِ رشید  تو  بالا می‌زند !

 

و  تو 

هِی  مَرا  لگد می‌کُنی

 

 

آن  پائین‌ها  ...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٩:٢٥ ‎ب.ظ روز ۸ شهریور ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
همانا خداوند توبه کنندگان را دوست می‌دارد...
 

 

 من

 دَ  لــقــکـی  هستم

که شغلش را  خود  انتخاب کرد...

 

من  

 آن  دَلقکی هستم

که از  دَ  لــقــک  بودن خوشحال بود...

 

 

من 

 همان  دَلقکی هستم

که  دَ  لــقــک  بودن را

 

دیگر نمی‌خواهد...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۳:٢٥ ‎ق.ظ روز ٦ امرداد ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
دمااااااااغ سوختــــــــه می‌خرین ؟
 

 

 من  همیشه در پیچِ اول کمین کرده‌ام...

و  اتفاقاتِ جذاب  در پیچ دوم افتاده‌اند !

 

آه که چه  رازهـا

از  بَرمَلا  شدن محروم گشته‌اند...

 

آه که چقـــــدر  هولَم  !

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۳:٢٥ ‎ق.ظ روز ٤ امرداد ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
فاصله’ خود را حفظ کنید ! ما اعصاب نداریم...
 

 

در زندگیِ  من  

همواره

 شُماهائی  وجود داشته‌اند

غمگین و شاکی...

از این  شُما  بودنِ  سِفت  !

 

و  من

همواره عاجز از توضیح

آن اَقَل  تو  های غیر قابل تکرار...

 

اِی کاش می‌فهمیدند

به  توئی‌اَت  قسم

دیگر اشتهای خوردنِ  نارو

 برایم  باقی نمانده است...

 

از یک  تو  یِ لعنتیِ دیگر

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٤:٠٧ ‎ب.ظ روز ۳٠ تیر ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
و خداونــــــــــد مَغز را آفَرید !
 

 

 خداوندا ...

چگونه دِلَت آمد؟

چطور تَوانستی

 

 مَرا  اینگونه

  

 احمق  بیافَرینی؟!!!  تعجب

 

       


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱:٠٠ ‎ق.ظ روز ٢٩ تیر ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
یه مامان دارم شااااااااه نداره !
 

 

 کوچولو  که بودم

یه  کــو  لــه  داشتم...

 

 خودش  سورمه‌ای  بود

یه  بَندش  قرمز

یه  جیبش  زرد

یه  بَندش  سبز

یه  جیبش  قرمز تَر...

 

شما بودین  عا شــقــش  نمی‌شدین ؟

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٤:٢٩ ‎ق.ظ روز ٢۸ تیر ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
بُخاری بی‌سیم !
 

 

اِدامهء  مَرا

پُر  شراره  میکنی

 

و  من

همهء  حَرارتهای  جهان را

کیسه پیچ میکنم

و مُحکم

می‌چپانم

در  یَخ‌دان

 

تا پایانِ  یَخ‌بَندان

 

تا  شراره‌ای  دِگر...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٢:۱۳ ‎ق.ظ روز ٢٧ تیر ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
اَندر بابِ اِلتماس ما جهت به دور ماندن از مزایایِ مَغیزی !
 

 

همانا

 ما  در  خود  دیگر

توانِ سوزانیدَنِ  فُسفُر  نمی‌یابیم !

 

زین رو

از یک انسانِ  خَیّر

دعوت به عمل می‌آوریم

تا این وظیفهء ناچیز را

از جانب  ما

بر عهده گیرد !

 

کار سَهلیست...

فقط کافیست

آن انسانِ  خَیّر

هر  شب

به مُدّت ٢ ساعت

به  سَقف  خیره گردد...

 

همین و بَس !

 

وانگهی...

مگر  پَشه‌ها  چه میکنند ؟

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۳:٢٥ ‎ق.ظ روز ٢٥ تیر ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
این من طوسی...
 

 

چه ساده  رنگ  می‌بازیم...

 

چه ساده

با آخرین ذرات  رنگ

 خود  را می‌فریبیم

 

و چه ساده

آن آخرین ذرات

تمام می‌شوند...

 

و  ما  می‌مانیم

بی هیچ  رنگی

 

 ما  می‌مانیم

در انتظار

دوباره  رنگی  شدن...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱۱:۳٩ ‎ق.ظ روز ٢۳ تیر ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
اِی راه‌های ناهَموار...
 

 

 من  می‌روم...

آرام

از  تو  

 

که  مَرا

نخواستی گرفتن !

 

که  مَرا  هُل دادی

و نفهمیدی  خود ...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۳:٤٦ ‎ق.ظ روز ٢۱ تیر ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
یه دایره’ گُنده...
 

 

هی داره  بیشتر  می‌شه...

هی داره...

 پــَــــــــــخش  میشه...

مثل یه چیزِ خیلی  پــَـــــــــــــــــــــــــــــخش ...

 

 

مثل یه  رَوان نویسی  که

از رو  کاغذ  بَرِش نداری...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۳:٥٤ ‎ق.ظ روز ۱٩ تیر ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
و تو اِی هَشتو !
 

 

 من

روزی

یک لَبِ  اَخمو  را

 خَنداندم ...

 

وَ این...

بزرگترین فتح  من  بود !

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٤:۳٠ ‎ق.ظ روز ۱٧ تیر ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
گَه گیجه از نوعٍ گَواتمالائی...
 

 

این  روزها

سخت دَرگیریم

 من

وَ

 خودم ...

 

مشکل  اینجاست 

هنوز نمیدانم

کُدامِمان

 پیروز  میدان خواهد بود...

 

 من  

یا...

 خودم  

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٤:٥٦ ‎ق.ظ روز ۱٤ تیر ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
پیلیز باوَر می !
 

 

کاش می‌دانستی

 هیچ  را...

 هیچ  را

با یک  باکتریِ  پلاسیدهء گوشهء  چشم  چَپَت

تاخت نخواهم زد...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٥:٠٥ ‎ق.ظ روز ۱٢ تیر ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
زهر هَلاهٍل
 

 

 من  بازیچهء  تو

 تو  بازیچهء  من

 

 من  و  تو  

سخت بازیچهء  هَم ...

 

و چه بازیچه‌گیِ  شیرینی‌ست ...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱:٤٧ ‎ق.ظ روز ٩ تیر ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
اوهوی کجااااااااااا ؟
 

 

مُدتیست شاهدم

که چطور سیگنال های  وُجودم

 یکی   یکی

راهشان را  کج  میکنند

و میروند

به  بی راهه

 

فکر میکنم باید

 مُبصر  بهتری دست و پا میکردم...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٢:٢۱ ‎ق.ظ روز ٦ تیر ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
و تو اِی شباهنگاما !
 

 

من  عاشق  شده‌ام

عاشق این هوای  نمناکِ   دَم بخت ...

 

و چه عشق  خُنکیست ...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱۱:٤٢ ‎ق.ظ روز ۳۱ خرداد ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
مُزَیَن به صِدای دَندان قُروچه !
 

 

عجب حسیست

این  حِرص  !

یا همان گذاشتنِ  اُلویه  بَر  پُفک  !

و بَلعیدنش

با یک قُلوپ  چایِ  ماسیده

از  بی توجُهی ...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٤:٢٥ ‎ق.ظ روز ۳٠ خرداد ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
روانی
 

 

 حماقتهایت  را

با  خودم  قسمت کن

 

با  منی  که این  دَم

سخت  مُحتاجم  تا

در کنارت چندی

سیر  احمق  باشم !

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٥:٥۳ ‎ق.ظ روز ٢٩ خرداد ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
یهو !
 

 

  مَرا  

 بَد عادت  میکنی

و میر‌‌وی...

آرام

و بدون هیچ  عادتِ بَدی  !

 

باز  من  می‌مانم

پریشان

در انتظار یافتن

 عادتی  دگر...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۳:٤۱ ‎ب.ظ روز ٢٧ خرداد ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
شیطانِ عزیز رجیم !
 

 

کلاس  ما

 مُبصری  دارد

بی صبرانه مشاقِ

هدایتِ  راهِ راست 

به  ما  !

 

و  ما  نیز

 شاگردانی

بی صبرانه در انتظار

شناسائی آن  راه ها ...

 

تا توانیمشان

 کَج کَج  دویدن !

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۳:٤٠ ‎ق.ظ روز ٢٦ خرداد ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
جزغاله
 

 

 او  رفت...

 من  ماندم

با یک  حوصلهء  تَه گرفته.......

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٢:٥٠ ‎ق.ظ روز ٢۱ خرداد ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
راه راه !
 

 

چه ساده

سادگی‌ام   رنگ   می‌بازد

و  غرق  می‌شوم

 

در  نا سادگی‌ات  ...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱٢:۳٤ ‎ب.ظ روز ۱۸ خرداد ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
!
 

 

هر کس  خُدائی  دارد

و  من  

شوخ طبع ترینِ  آنها  را ...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱:٥٠ ‎ب.ظ روز ۱٥ خرداد ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
موجودِ احمق
 

 

 یک  روز

با  اصرار  زیاد

قبول کردم

 دل نگرانیم  را

به یک  غریبهء   دوست نَداشتنی  بگویم...

 

و چقدر آن  بیچاره  را  ناراحت  کردم !

 

متاسفانه

تنها  دل نگرانی  من در آن لحظه ، 

 

رفتار  مزخرف  او بود !

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱۱:٤٢ ‎ب.ظ روز ٧ خرداد ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
ا_ ا_ ا_
 

 

 مَن

خودم را یادِ  شب  می‌اندازم

 

 تو  من را یادِ

زمانِ تکثیر  درختها  ...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱:٢٥ ‎ق.ظ روز ۳ خرداد ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
افسوس
 

 

 فیل  ما را دیگر

توانِ یاد  هندوستان  اُفتادن نیست...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱٢:٤٩ ‎ق.ظ روز ۳ خرداد ۱۳۸٩

comment خط خطی ()
 
 
insomnia
 

 

در این  دنیا 

یک چیز را

تاب تحملم نیست

 

 

قار قار  کلاغ‌ها 

در تقاطع  شب  و  روز ...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٦:٠۱ ‎ب.ظ روز ۱٩ اسفند ۱۳۸۸

comment خط خطی ()
 
 
کافی شاپ
 

 

وقتی آمد

آنقدر  عَصا  قورت داده بود

که هیچ چیز سفارش نداد ...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱٠:۱۳ ‎ب.ظ روز ۱٢ اسفند ۱۳۸۸

comment خط خطی ()
 
 
کَر
 

 

مگه ممکنه 

اینهَمه که  من  فکر میکنم   

مغز  تو  سوراخ نشه ؟

 

یعنی  تو  نِمیشنَویشون ؟ 

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱٢:۱۱ ‎ق.ظ روز ٤ آبان ۱۳۸۸

comment خط خطی ()
 
 
خوشبختم !
 

 

من

آن  قورباغه ای  هستم

که از  بوسه ی  شاهزاده در عجب مانده...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٩:٤۸ ‎ب.ظ روز ٢٤ شهریور ۱۳۸۸

comment خط خطی ()
 
 
...
 

 

ای اتفاقاتِ  بَد 

دیگر نگرانِ اُفتادنتان نیستم

ای‌کاش بیفتید

ای‌کاش  بمیرید  ...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٤:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱۱ فروردین ۱۳۸۸

comment خط خطی ()
 
 
اَفولی پَنجول طلا
 

 

ظۀ رررررر٣٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢

٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢٢ستزئد٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩

٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩٩رثثثثثثثثثثثثثثثثثثثثثثثثثثطسسسسسسسسسسسسسسسس

سسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسس

سلخمشربسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسس سسسسسسسسسسسس

سسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسسس سسسسسسسسسسسسسسسنوئ٧٧٧٧٧٧٧٧٧نحئپ٧٢

÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷ ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷ط٨/"٠ااءءءءءءءءءءءءءءءءءءءءءءءءءءءءءءط

 

 

آیا تا ‌به ‌حال  سَر  و  تَهِ‌تان  یکی شده است ؟

 

آیا تا به ‌حال به فکر  خودکُشی  افتاده‌اید ؟

 

آیا تا به‌ حال به  تیمارستان  رفته‌اید ؟

 

 

اگر مایل به تجربهء تمام این اتفاقاتِ ناب هستید ...

 

 

                                                                                             گُربه  بخرید !

                                       

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۳:٥٢ ‎ب.ظ روز ٤ دی ۱۳۸٧

comment خط خطی ()
 
 
گُنده‌گی
 

 

چند روز پیشا دوباره به  دنیا  اومدم

هی میخوام به روی  خودم  نیارم

ولی...

 

فکر کنم دیگه وقتشه برم رو  ترازو  

ببینم چند سالم شده...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٢:٢٦ ‎ب.ظ روز ٢٥ آبان ۱۳۸٧

comment خط خطی ()
 
 
انا لِللّه و انا الیه راجعون !
 

 

تازگی‌ها

همه‌ی  دیو‌ها  و  غول‌های  عالَم را

به  کاغذ‌هایم  دعوت کرده‌ام...

از بختِ  بَد

هَمگی جواب  مثبت  داده‌اند !

 

 ترسم  این است که زیادی با هم  خودِمانی  شویم

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٧:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱٤ امرداد ۱۳۸٧

comment خط خطی ()
 
 
Old Friend
 

 

 نور  رفت

 ترس  آمد...

استکانِ شکسته‌ی لرزانَش را به دستم داد

و  خندان  بر مُبل محبوبش آرام گرفت...

 

 

 چایَش  را که ریختم فهمیدم  قهوه  میخواسته

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱:۱٥ ‎ب.ظ روز ٢٥ تیر ۱۳۸٧

comment خط خطی ()
 
 
مگشوتِ ارشادَت شدم!
 

 

خریدت تو  مغازه  تموم شده

راس راس داری از پاساژ میری بیرون

۴ تا ساقِ پای تُپُل مُپُلِ  آقا پلیس  از پله برقی میان پائین

 

راس راس برمیگردی همون  قبرستونی  که بودی...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۱۱:٥۸ ‎ق.ظ روز ۱۸ تیر ۱۳۸٧

comment خط خطی ()
 
 
خاموشی
 

 

 هوا  را از من بگیر

 ادیسون  را نه...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ۸:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱۳ تیر ۱۳۸٧

comment خط خطی ()
 
 
mothers
 

 

 ای ابَر  دود‌های  کامیون نما !

سلطان غَمِتان را...

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٢:٠٥ ‎ب.ظ روز ٩ تیر ۱۳۸٧

comment خط خطی ()
 
 
ترکِ چای !
 

 

 شبهای  نا تمام من

چه آسوده می‌گذرند...

دلتنگم

برای شمارش  گوسفندها 

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٤:٢٥ ‎ب.ظ روز ٥ تیر ۱۳۸٧

comment خط خطی ()
 
 
نی‌نی
 


کاری به چیزای دیگه ندارم،

ولی وقتی آدم اینهمه بچه‌ی خوشگل و  رنگ  و  وارنگ  تو خیابون میبینه به یه نتیجه‌هائی میرسه...

اون بالامالاها یه نفر هست که  نقاشیش  خیلی خوبه !...

 

 

 


 
نویسنده : ملیـکا شریفی نیا - ساعت ٢:۱٦ ‎ب.ظ روز ۱ تیر ۱۳۸٧

comment خط خطی ()